Mijn kunst ontstaat vaak op eenzelfde manier. Zonder vooraf te weten waar ik uitkom. Kleuren, vormen en figuren vinden hun eigen weg. Soms ontstaat er chaos, soms iets wonderlijks. Maar altijd moet er iets gebeuren wat ik niet had kunnen bedenken. Het gevoel prevaleert.

 

Misschien is dat ook precies de reden waarom ik nu vertrek.

 

Een toevallige reis langs de wereld van mijn inspiratiebronnen. Langs de geest van de CoBrA-beweging. Naar kunstenaars die destijds reflecteerden op wat er was, en de moed hadden om samen de gebaande paden te verlaten, de conventies van repliek van kinderlijke eenvoud te voorzien en hun nieuwe ideeën, drang en dromen woord en beeld te geven. Over grenzen van landen en culturen werkend, en met vriendschap en scherpte als drijvende kracht. Om samen te bewegen naar een nieuwe omgeving.​
 

Mijn eerste halte blijkt Brugge.

 

Een stad met een eigen ritme, waar de tijd soms lijkt stil te staan. Daar wil ik een hommage brengen aan Hugo Claus. Een schrijver, dichter en kunstenaar die zich nooit gemakkelijk liet vangen in één wereld of één waarheid. Een geestverwant in de vrijheid van het denken en het scheppen. Even stilstaan bij zijn nalatenschap, misschien een beetje verdwalen in de straten en vooral kijken wat de stad met me doet. Claus’ Zachte Vernieling als blik naar de huidige wereld erbij pakken. Wellicht ook ontdekken hoe literatuur en schilderij, pen en penseel kunnen samenwerken.

 

Daarna hoop ik dat de reis verder gaat naar Denemarken. Naar de voorlopers, die al voor en door de oorlog heen samenwerkten en elkaar inspireerden.

De Noordelijke symboliek en mythen in droombeelden vingen, en met prachtige kleuren experimenteerden.

 

Ik wil Asger Jorn zoeken. Ervaren. Voelen. Misschien wel de grootste inspiratie van mijn kunstenaarschap. Zijn tomeloze energie, zijn anarchistische geest, zijn humor en zijn overtuiging dat kunst vooral vrij moet zijn. Ook zijn vermogen om te verbinden, en anderen te stimuleren. Ik wil dichter bij zijn wereld komen.

Niet alleen de kunstenaar ontmoeten via zijn werk, maar ook de omgevingen voelen waarin zijn ideeën ontstonden. 

 

Of Parijs. Een stad die altijd iets belooft, zonder ooit precies te vertellen wat. Een plek waar kunstenaars, schrijvers en dromers elkaar al generaties lang hebben gevonden. Misschien kom ik iets tegen, misschien helemaal niets. Ook dat is goed. Een kop koffie op de plek waar toen Café Notre-Dame gevestigd was. Naar binnenwandelen bij de galerie waar ze destijds al samen exposeerden.

 

En uiteindelijk Amsterdam. De stad waar een belangrijk deel van mijn eigen artistieke geschiedenis ligt. Waar ik ooit de Rietveld Academie binnenstapte,

mijn eigen weg koos en later met kunstenaars, muzikanten en vrije geesten mijn eerste stappen zette. Een stad die altijd een beetje in mij is blijven zitten.

 

Maar laat ik eerlijk zijn: ik heb geen idee hoe deze reis precies gaat verlopen.

 

Misschien ontmoet ik mensen die mijn blik veranderen. Misschien ontdek ik plekken die ik nooit meer vergeet. Misschien ontstaan er nieuwe ideeën, tekeningen of schilderijen. Of misschien is het gewoon voldoende om onderweg te zijn.

 

Want deze reis gaat niet alleen over de kunstenaars die mij hebben bewogen. Over ideeën die hun tijd met verve overleefd hebben. Het gaat ook over mezelf. Over mijn eigen geschiedenis, mijn onrust, mijn nieuwsgierigheid en de behoefte om steeds opnieuw te ontdekken. Mijn leven, en mijn legacy. Wat ik zou willen nalaten of toevoegen. Of tenminste wil laten voortbestaan.

 

Het manifest heeft mij altijd aangesproken vanwege die ongeremde vrijheid. Het werken vanuit het onderbewuste, het instinct, de oerkracht van kleur en vorm. Niet eerst bedenken wat iets moet worden, maar de moed hebben om het te laten ontstaan.

 

Misschien is deze reis wel één groot schilderij waarvan ik de eerste penseelstreek nog moet zetten.

 

Geen plan. Geen eindbestemming. (Destination Unknown). Alleen een richting en de vrijheid om daarvan af te wijken. En de vrijheid om op dat ene moment juist richting te kiezen. Stiekem hoop ik trouwens  wel dat dit pad me ook terugbrengen zal naar Japan. Naar de unieke mensen en cultuur waarin ik eerder

zo fijn mocht creëren.

 

Ik neem mijn nieuwsgierigheid mee. De rest ontmoet ik onderweg wel.

Want soms begint iets nieuws niet met een antwoord, maar met het lef om een vraag te volgen.

Leven in het hier & nu.....but tomorrow has to start somewhere....

 

John Nieland